1. Σημείο απόδοσης (σ s)
Όταν ο χάλυβας ή το δείγμα τεντώνεται, όταν η τάση υπερβαίνει το όριο ελαστικότητας, ακόμη και αν η τάση δεν αυξάνεται πλέον, ο χάλυβας ή το δείγμα συνεχίζει να υφίσταται εμφανή πλαστική παραμόρφωση. Αυτό το φαινόμενο ονομάζεται απόδοση και η ελάχιστη τιμή τάσης όταν εμφανίζεται το φαινόμενο της απόδοσης είναι το σημείο διαρροής. Εάν το Ps είναι η εξωτερική δύναμη στο σημείο διαρροής s και το Fo είναι η τομή του δείγματος, τότε το σημείο διαρροής σ s =Ps/Fo(MPa).
2. Ισχύς διαρροής (σ 0.2)
Το σημείο διαρροής ορισμένων μεταλλικών υλικών είναι πολύ αφανές, το οποίο είναι δύσκολο να μετρηθεί. Επομένως, προκειμένου να μετρηθούν τα χαρακτηριστικά απόδοσης των υλικών, ορίζεται ότι η τάση όταν η μόνιμη υπολειμματική πλαστική παραμόρφωση είναι ίση με μια ορισμένη τιμή (γενικά {{0}}).2 τοις εκατό του αρχικού μήκους) είναι που δημιουργείται, η οποία ονομάζεται ισχύς διαρροής υπό όρους ή ισχύς διαρροής για σύντομο σ 0,2.
3. Αντοχή σε εφελκυσμό (σ b)
Η μέγιστη τιμή τάσης που επιτυγχάνεται από το υλικό κατά τη διάρκεια της διαδικασίας εφελκυσμού από την αρχή έως τη στιγμή της θραύσης. Υποδεικνύει την αντίσταση του χάλυβα στη θραύση. Η αντοχή σε θλίψη και η αντοχή σε κάμψη αντιστοιχούν στην αντοχή εφελκυσμού. Εάν το Pb είναι η μέγιστη εφελκυστική δύναμη που επιτυγχάνεται πριν το σπάσιμο του υλικού και το Fo είναι το εμβαδόν διατομής του δείγματος, τότε η αντοχή εφελκυσμού σ b= Pb/Fo（MPa）.
4. Επιμήκυνση (δ s)
Το ποσοστό μεταξύ του μήκους της πλαστικής επιμήκυνσης και του μήκους του αρχικού δείγματος μετά το σπάσιμο του υλικού ονομάζεται επιμήκυνση ή επιμήκυνση.
5. Λόγος απόδοσης (σ s/ σ b)
Ο λόγος του σημείου διαρροής (αντοχή διαρροής) προς την αντοχή εφελκυσμού του χάλυβα ονομάζεται λόγος αντοχής διαρροής. Όσο μεγαλύτερη είναι η αναλογία απόδοσης, τόσο μεγαλύτερη είναι η αξιοπιστία των δομικών μερών. Ο λόγος απόδοσης γενικού ανθρακούχου χάλυβα είναι {{0}}.6-0.65, και αυτός του δομικού χάλυβα χαμηλού κράματος είναι {65-0.75, και αυτό από κράμα δομικού χάλυβα είναι 0.84-0.86.
6. Σκληρότητα
Η σκληρότητα αναφέρεται στην ικανότητα ενός υλικού να αντιστέκεται σε σκληρά αντικείμενα που πιέζουν στην επιφάνειά του. Είναι ένας από τους σημαντικούς δείκτες απόδοσης μεταλλικών υλικών. Γενικά, όσο μεγαλύτερη είναι η σκληρότητα, τόσο καλύτερη είναι η αντίσταση στη φθορά. Οι δείκτες σκληρότητας που χρησιμοποιούνται συνήθως είναι η σκληρότητα Brinell, η σκληρότητα Rockwell και η σκληρότητα Vickers.
